หลังจากนั้นเราแวะเวียนไปที่โฮบิวรี่ ทุกครั้งที่มีธุระต้องเดินทางไปอังกฤษ แต่ไม่เคยได้ตั๋วเข้าชมเกม มีอยู่ครั้งหนึ่งมีคนมาเสนอขายตั๋วผี ซึ่งเราก็ไม่รับข้อเสนอ จนกระทั่งปีนี้ ที่โชคดีได้ตั๋วนัด อาร์เซนอล-มิดเดิ้ลโบรซ์

เราเดินทางไปถึงสนามก่อนเวลาแข่งร่วมสองชั่วโมง แต่แค่ลงจากรถไฟใต้ดินก็ตื่นเต้น คึกคัก บรรยากาศ "มันส์" สุดจะบรรยายแล้วค่ะ บางคนแต่งตัวมาจากบ้าน ใส่เสื้อทีม พันผ้าพันคอ ถุงมือ หมวก ขาวแดงครบเครื่อง บางคนก็มา "แปลงกาย"ที่สถานีรถไฟปลายทางหน้าสนามฟุตบอลนั่นเอง สนามกับสถานีรถไฟใกล้กันมาก...โผล่ไปเหลียวซ้ายนิด ก็เจอเลย

ปกติก่อนออกจากสถานีเราต้องเดินเข้าไปในช่องสอดตั๋วเหมือนรถไฟฟ้า BTS นั่นแหละค่ะ เนื่องจากในเวลาปกติอาร์เซนอลเป็นสถานีเล็กๆ มีทางออกแค่สองช่องเท่านั้น วันนี้เป็นวันแข่งที่ต้องรับผู้คนนับหมื่นเขาจึงเอาช่องประตูออก ปล่อยเป็นทางโล่งให้ระบายคนได้มากๆ ...ทุกคนก็เดินชูตั๋วรถไฟผ่านออกไป คนมาก...ตำรวจก็มาก...เยอะมากกกกจริงๆ ทั้งตำรวจม้า ตำรวจคน เขารักษาความปลอดภัยได้ดีค่ะ...ไม่มีทางเลยที่ใครจะทำซ่าแล้วเผ่นหนี เพราะมีตำรวจและม้าอุดอยู่ทุกทางแยก แถมด้วยพนักงานรักษาความปลอดภัยใส่เสื้อสะท้อนแสงอีกเป็นสิบๆ คน(เท่าที่เห็น) ไอ้ที่ไปตีๆ กันนั้น ไม่เคยใช่ตีกันในสนามหรือหน้าสนาม มักเป็นการตีกันก่อนหรือหลังเกม ที่หน้าผับ เสียมากกว่า ฟุตบอลอันที่จริงเป็นเกมของผู้ใช้แรงงาน พวกผู้ดีเขาเล่นโปโลกัน เท่าที่ดู...บรรดาแฟนบอลก็ล้วน ชาวบ้านและผู้ใช้แรงงานจริงๆ อบอุ่น น่ารัก แบบชาวบ้านๆ มากเลยค่ะ โดยเฉพาะพ่อแม่ที่พาลูกเล็กๆ มาด้วย ที่นั่งข้างหน้าพี่เป็นปู่พาหลานชายมา...พี่คะยั้นคะยอให้พ่อหนูยืนดูบนเก้าอี้แกก็ไม่ยอม เอาแต่ส่ายหน้าและอมยิ้มอย่างเดียว

และแม้ส่วนใหญ่จะดูเป็นผู้ใช้แรงงานแต่เขาก็สุภาพนะคะ พูดคุยด้วยอย่างไม่ตระหนี่ตัว ขอโทษขอบคุณเสมอเวลาเดินเข้าเดินออก มีบ้างระหว่างเกม...จะมีเสียงสบถ "F**k off" (คำอื่นก็คงมี แต่ฟังไม่ออก อิ อิ) แต่ก็คงเป็นธรรมดาของการเชียร์บอล และทุกคนนั่งที่ค่ะ ไม่มีใครยืนบังใคร ถ้าผุดฮือลุกขึ้นยืนก็คือมีเหตุตื่นเต้นให้ต้องยืนทั้งสนาม แล้วทุกคนก็พร้อมใจกันรีบลงนั่งเมื่อเหตุการณ์นั้นผ่านพ้นไป

เกมวันนั้น อาร์เซนอล แพ้คาสนามของตัวเอง 3-0 เป็นการแพ้ทีมมิดเดิ้ลโบรซ์ในสนามไฮบิวรี่ครั้งแรกในรอบ 62 ปี และเป็นการแพ้ในสนามของตัวเอง ครั้งแรกในรอบ 14 เดือน... "เป็นอาถรรพ์ที่ใครบางคนเข้าไปเชียร์หรือเปล่าน้าาาา @^_^@" ครึ่งแรกกองเชียร์ก็ยังคึกคักกันอยู่ ร้องเพลง ตบมือ ให้กำลังใจทีม พอครึ่งหลังชักเงียบ แต่ก็ไม่มีเสียงโห่หรือด่าทีมเลยนะคะ มีหนุ่มน้อยคนหนึ่ง(น่ามอบโล่ให้จริงๆ) อายุราว 6-7 ขวบ เป็นคนเดียวที่ส่งเสียงเชียร์อย่างไม่ย่อท้อ...เดี๋ยวๆ ก็มีเสียงเล็กๆ ใสๆ ตะโกน คัมมอน โทนี่, โก โก เธียรี่, วิ เอ......ร่า! ร้องอยู่คนเดียวจริงๆ จนจบเกม

พี่เป็น The Kop แต่วันนั้นก็เสียใจกับ แฟนอาร์เซนอลมาก และขอยืนยัน โรแบร์ ปิแรส เบอร์ 7 ของอาร์เซนอล ถ่ายรูปไม่ขึ้นเลยค่ะ ตัวจริง หล่อออออออออ มากกกกกกกกก...สูง ยิ้มสวย คิ้วเข้ม ตาคมกริบ... เล่าแค่นี้ดีกว่า พี่เปียค้อนแล้วง่ะ ตอนหน้าจะมาเล่าเรื่องละครนะคะ