| เ รื อ น ศิ ร า |
ที่พักพิงของหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความหมายแห่งรัก
ความรักหล่อหลอมหัวใจที่แข็งกระด้าง ให้อ่อนละมุนลงได้เสมอ |
ลงพิมพ์เป็นตอนๆในนิตยสารสกุลไทย ปีที่ 41 ฉบับที่ 2117 เดือนพฤษภาคม พ.ศ.2538 - 2539
 |
|
 |
|
พิมพ์รวมเล่มครั้งที่ 1 [ธ.ค.39]
พิมพ์รวมเล่มครั้งที่ 2 [40]
สำนักพิมพ์ดอกหญ้า |
|
พิมพ์รวมเล่มครั้งที่ 3 []
สำนักพิมพ์ดับเบิ้ลนายน์ |
|
|
| สิ่งซึ่งเมื่อมองตรงไปก็เห็น เมื่อเอื้อมมือคว้า ก็สามารถดึงมาไว้ได้ในครอบครอง ความเคยชินเหล่านี้ ย่อมทำให้รู้สึกเหมือนไร้ค่า
ทว่า เมื่อใดที่สูญเสียไปจนหมด... เปิดตามองก็ไม่เห็นแม้แต่เงา เอื้อมจนสุดมือก็ไม่สามารถไขว่คว้า... ของสิ่งเดียวกันนั้นกลับกลายเป็นของที่มีค่าควรเมือง
หากผู้คนมักหลงลืมและละเลยว่า การช่วงชิงกอบกู้กลับคืนนั้นมิเคยสู้การถนอมรักษา...
ใจคอจะหวนรู้สึกระลึกได้ ก็เฉพาะเพียงเมื่อได้เห็นพระบรมฉายาลักษณ์ของล้นเกล้ารัชกาลที่ 5 ได้เห็นหีบบุหรี่ประดับตราพระปรมาภิไธย ได้เห็นพระพุทธรูปบูชาวางอยู่บนหิ้งในร้านค้าศิลปะและโบราณวัตถุทั่วโลกเท่านั้นกระนั้นหรือ?
กับผู้คนก็เช่นกัน เมื่อยามมีชีวิตอยู่ ก็ปิดกั้นไว้ด้วยความโทสะ โมหะ ลากเอากำแพงหนาของทิฐิมานะที่ไร้แก่นสารมาขวางกลางระหว่างกัน
การคิดหวนเสียดายไม่อาจกู้สิ่งใดให้คืนกลับ... การหยิบยื่น อุทิศทุกสิ่งให้กัน การพยายามแก้ตัวหาเหตุผลมาอธิบาย จะมีความหมายอะไร หากผู้รับมิได้มีชีวิตอยู่เพื่ออ้าแขนรับ
...การให้อภัยคือสิ่งซึ่งมีค่าสูงสุดที่มนุษย์จะมอบให้แก่กันได้...
โปรดให้ เมื่อต่างฝ่ายต่างยังมีชีวิต |
|
เรือนศิรา
เรือนไม้สักทองทรงไทยล้านนา
อาณาจักรเก่าแก่สวยสมบูรณ์
ด้วยประวัติความเป็นมาอันยาวนาน
ที่แม่ของเธอเคยครอบครอง
ความรัก...ความหลัง...
ที่เธอเคยคิดว่าจบสิ้นไปแล้ว
เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งที่นี่...
และหัวใจของเธอ...
ก็ถูกหล่อหลอมให้อ่อนละมุนลง
ภายใต้ร่มไม้ชายคาแห่งนี้
เรือนศิรา
ที่พักพิงของหัวใจที่เปี่ยมด้วยความหมายแห่งรัก |